آن حضرت ، و شرح ماهيت سخنان امام ( عليه السّلام ) در « نهج البلاغه » بدينگونه سخن گفته است : « . . . با اين سه امتياز يعنى ، زيبائى تمدن جديد ، و جمال سادگى قديم ، و روشنى قرآن مجيد ، خلفاى راشدين از ساير مردم ممتاز مىگردند « 1 » در عين حال آن كس كه در اين ميدان گوى سبقت از ديگران ربود ، على صلوات اللّه عليه بود . من گمان نمىكنم براى اثبات اين موضوع به دليلى بيشتر و بهتر از « نهج البلاغه » محتاج باشيم . كتابى كه خداوند آن را دليل روشنى براى اثبات اين كه على ( رضى اللّه عنه ) بهترين شاهد زندهء نورانيت قرآن و حكمت و هدايت و اعجاز فصاحت آن كتاب آسمانى است ، قرار داد . آنچه على ( عليه السّلام ) در اين كتاب آورده است ، از قبيل نشانه‌هاى حكمت عالى ، قوانين زنده صحيح سياسى و هر گونه پند نافذ و دليل متقن كه هم اكنون گواه عظمت و بهترين دليل شخصيت بى مانند اوست ، نصيب حكماى بزرگ و فلاسفه سترگ و نوابغ عاليمقام جهان نشده است . على ( عليه السّلام ) در اين كتاب از درياى علم و سياست و ديانت سر بدر آورده ، و از اين رو در تمام اين مسائل نابغه برازنده است . اگر تو خواننده محترم بعد از اطلاع از مقام علمى اين كتاب با عظمت

--> ( 1 ) - منظور از خلفاى راشدين ، سه خليفه بعد از پيغمبر ( صلّى اللّه عليه و آله ) به عقيده اهل تسنن و حضرت امير المؤمنين ( عليه السّلام ) است . راجع به حضرت آنچه بگويند توصيفى است كه از آفتاب جهانتاب مىكنند ، و نسبت به ديگران از نظر اين نويسنده كه شيعه نيست شايد چنين باشد ، ولى به نظر شيعه : چه نسبت خاك را با عالم پاك ؟